Pro-Israëlische commentatoren onderstrepen dat de staat Israël een op westerse leest geschoeide democratie is. Een enkeling doet er een schepje bovenop: “Israël is de enige democratie in een regio vol dictaturen”.
Israëlcritici denken daar anders over. Volgens hen is de joodse staat per definitie niet democratisch, omdat deze gebaseerd is op religieuze uitgangspunten, voorgeschreven door deels antieke joodse religieuze wetten. Niet-joden hebben volgens hen minder rechten in het land. Het is één van de vele twistpunten.
Aan de onvrijheid en het gebrek aan democratie binnen landen rond Israël wordt – om allerlei redenen, waaronder olie – veel minder aandacht besteed. Feit is dat in Israël vanaf 1948 de presidenten en premiers elkaar – op basis van verkiezingen en in hoog tempo – hebben afgewisseld. In de omringende Arabische landen handhaven dictators zich soms tientallen jaren, veelal met geweld en onderdrukking. Ook gaat in die landen de macht hier en daar zonder serieuze verkiezingscampagne over van vader op zoon, zoals in Syrië.
(GS/2021)
