Iraans politicus. Oefent vanaf de jaren 1980 veel invloed uit op de politiek in zijn land.
Rafsajani wordt in de jaren zeventig door Khomeini persoonlijk opgeleid. Tijdens de revolutie van 1979 is hij betrokken bij de oprichting van de Partij van de Islamitische Republiek. Vanaf 1981 is hij als parlementsvoorzitter één van de leiders van het land, een positie die hij tot 1989 volhoudt: in dat jaar wordt hij tot president gekozen. Rafsajani houdt het presidentsschap twee termijnen vol, maar moet daarna zijn positie opgeven, omdat drie termijnen volgens de Iraanse wet niet is toegestaan. In 2000 en in 2005 doet de omstreden politicus wederom een gooi naar het presidentsschap.
Modernisering
In de jaren tachtig is Rafsajani betrokken bij de Iran-contra-affaire, waarbij de VS wapens aan Iran verkopen om de Nicaraguaanse contra´s te steunen. De voormalige president behoort tot het islamitische bolwerk in Iran, maar schuwt westerse invloeden, zoals liberalisering niet. Hij is verantwoordelijk voor de liberalisering in het land in de jaren negentig. Niet alleen op economisch gebied voert hij vele veranderingen door – in Teheran verschijnt een moderne beurs en de vrijhandelszones van vóór de revolutie worden hersteld – ook geeft hij ruimte aan een nieuw intellectueel klimaat, waarbinnen een zekere mate van kritiek geoorloofd is. Zijn beleid maakt hem tot een geliefd politicus bij de Iraanse elite.
Nucleaire macht inzetten tegen Israël
Rafsajani is tevens een voorstander van kernwapenbezit: hij gaat zelfs zover dat hij zegt dat moslims kernwapens in de oorlog tegen Israël zouden moeten gebruiken. Ook waarschuwt hij voor de – te grote – invloed van de VS in de regio.
Controversieel
Volgens critici vergaarde Rafsajani door zijn vele politieke connecties een fortuin. Zelf ontkent hij alle aantijgingen. Ook wordt hem verweten op sociaal gebied niet genoeg voor Iran gedaan te hebben. Aanhangers bestrijden dit: zo is Rafsajani onder meer verantwoordelijk voor de emancipatie van vrouwen in Iran.
