President van Egypte (1970-1981).
Valt Israël in 1973 onverhoeds aan.
Sluit in 1979 vrede.
Wordt om zijn vredesverdrag geliquideerd.
Sadat is geboren op 25 december 1918. Hij volgt een officiersopleiding aan de militaire academie en promoveert in 1938. Vervolgens wordt kolonel in het Egyptische leger. Op de post waar hij door de regering heen wordt gestuurd, ontmoet hij Nasser. Samen met andere jonge officieren richten zij zich op het omverwerpen van het Britse regime over Egypte.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog is Sadat een bewonderaar van Hitler, omdat die optreedt tegen de Britten. In 1942 wordt Sadat gearresteerd en gevangengezet in een concentratiekamp vanwege zijn betrekkingen met de Duitsers. In november 1944 weet hij uit het kamp te ontsnappen. Ruim een jaar later, in januari ’46, wordt hij opnieuw opgepakt. Dit keer omdat hij betrokken zou zijn bij terroristische activiteiten. In de gevangenis leert hij zichzelf Frans en Engels. Nadat Sadat in 1948 wordt vrijgesproken, wordt hij in 1950 opnieuw toegelaten tot het Egyptische leger.
Als hij weer contact opneemt met Nasser, ontdekt hij dat hun beweging fors gegroeid is. Op 23 juli 1952 pleegt hun groep, de Vrije Officieren, een geweldloze staatsgreep. Ze werpen de monarchie van koning Farouk omver. Er wordt meteen een aantal maatregelen genomen: grondbezit wordt aan banden gelegd en politieke partijen worden verboden. In 1953 wordt de republiek uitgeroepen, die in eerste instantie geleid wordt door generaal Naguib. Een jaar later grijpt Nasser zelf de macht.
Sadat werkt vanaf het begin in verschillende functies onder Nasser. Zo draagt hij onder meer verantwoordelijkheid voor de officiële troonsafstand van koning Farouk. In 1969 wordt hij vice-president.
Nasser overlijdt in september 1970, onder meer vanwege de spanning na het debacle van de Zesdaagse oorlog, plotseling aan een hartaanval. Sadat volgt hem op als interim-president. Via een referendum wordt hij daarna volwaardig president. Het beleid van Sadat is meer op het Westen gericht dan dat van Nasser. Als reactie op de nasleep van de Zesdaagse oorlog biedt hij Israël een vredesverdrag aan, in ruil voor de teruggave van de Sinaï, die Israël in de oorlog veroverd heeft. Israël weigert.
De Sovjet-Unie, op dat moment beschermheer van Egypte, negeert een verzoek om militaire steun bij de wederopbouw na de Zesdaagse oorlog. Sadat zet de militaire adviseurs van de USSR prompt het land uit (1972). Hij gaat zich meer richten op de VS. Hij lijkt een vreedzame koers te gaan varen.
Plotseling is er oorlog. Op 6 oktober 1973 begint de Jom Kippoer-of Oktoberoorlog. De moslims spreken van de Ramadanoorlog. Egypte en Syrië vallen samen aan: volkomen onverhoeds en op Israël’s belangrijkste feestdag. Sadat laat het Egyptische leger (80.000 soldaten) oversteken naar de Sinaï om het Israëlische leger terug te dringen. Syrië overvalt op hetzelfde moment de Golanhoogte.
Uiteindelijk verliezen de Arabieren de oorlog, maar in eigen land wordt de tegenstand tegen Sadat een stuk minder. De Arabische eer is gered: er is wraak genomen voor de Zesdaagse oorlog van 1967. Egypte kampt echter wel nog met een slechte economie, er zijn grote verschillen tussen arm en rijk en er zijn rellen. Het ondermijnt Sadat’s gematigde beleid.
Na zijn herverkiezing in 1976 laat Sadat opnieuw een verrassende koerswending zien. Hij wijzigt zijn houding ten opzichte van Israël. In 1977 zegt Sadat in een toespraak voor het Egyptische parlement dat hij overal naartoe zou gaan om te onderhandelen over vrede met Israël, zelfs naar Israël om de Knesset toe te spreken. Prompt wordt hij door Israël uitgenodigd om dat te komen doen. Hij accepteert. Hiermee wordt Sadat de eerste Arabische leider die Israël bezoekt.
Sadat’ s initiatief, dat door andere Arabische landen afgekeurd wordt, leidt uiteindelijk tot de Camp David-akkoorden van 1978 en het vredesverdrag tussen de twee landen van 26 maart 1979, waarin Egypte officieel het bestaansrecht van Israël erkent. Voor deze onderhandelingen ontvangt Sadat samen met de Israëlische premier Begin de Nobelprijs voor de Vrede.
Vanwege de vrede met Israël, die door de andere Arabische landen wordt veroordeeld, wordt Egypte uit de Arabische Liga gezet. Ook in eigen land stuit Sadat op tegenstand, vooral vanuit fundamentalistische moslimgroeperingen maar ook vanuit zijn eigen aanhang, vanwege het vredesverdrag en de goede verhoudingen met het Westen.
Om de protesten in Egypte tegen te gaan, probeert Sadat het dagelijks leven van het volk te verbeteren en kondigt hij aan dat de Sharia de basis zal worden van alle Egyptische wetten, terwijl hij tegelijkertijd wetten aanneemt die protesten verbieden. In september 1981 laat hij bijna 1600 mensen arresteren, een daad die door de internationale gemeenschap wordt veroordeeld.
Een maand later, op 6 oktober, wordt Sadat tijdens een militaire parade ter herdenking van het begin van de Jom Kippoeroorlog van 1973 doodgeschoten. De daders zijn leden van de Islamitische Jihad. Zijn vredesverdrag met Israël kost hem de kop. Hij wordt opgevolgd door zijn vice-president, Moebarak.
Meer informatie:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Sadat
http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/biography/sadat.html
http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/biography/Nasser.html
