Israëlisch politicus. Voorstander van ontruiming van nederzettingen. Komt in 2006 prominent in het nieuws als voorlopige opvolger van Sharon als premier.
Geboren op 30 september 1945 in Binyamina, Israël. Getrouwd en vader van 4 kinderen. Rondt studies aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem af in maar liefst drie vakken: psychologie, filosofie en rechten. Daarna runt hij met succes een aantal jaren een eigen advocatenkantoor.
Dient in de IDF (het Israëlische leger) als officier bij de infanterie en treedt op als correspondent voor het vakblad van de IDF.
Is vanaf 1973 lid van de Knesset en worden vervolgens zeven keer achter elkaar herkozen. Van 1988 tot 1990 is hij minister zonder portefeuille. Hij houdt zich in die periode met minderheidszaken bezig. Van 1990 tot 1992 is hij minister van gezondheid.
Weet in 1993 de populaire Teddy Kollek van zijn plaats te verdrijven: hij wordt burgemeester van Jeruzalem. Tijdens de tien jaar die hij deze functie uitoefent weet hij zich te onderscheiden door enorme investeringen in de infrastructuur van de hoofdstad.
Wordt in 2003 opnieuw gekozen in de (16e) Knesset, waarna hij zijn taak als burgemeester neerlegt. In februari 2003 wordt hij benoemd tot minister van handel en industrie. Ook wordt hij aangewezen als vicepremier. Hij krijgt steeds meer politieke invloed. Hij is de eerste die hardop durft te praten over terugtrekking uit de Gazastrook.
Op 7 augustus 2005 wordt Olmert minister van financiën. Hij volgt daarmee Netanjahoe op, die zich heeft teruggetrokken uit protest over de ontruiming van de Gazastrook.
Als Sharon in november 2005 de Likoed-partij verlaat om zijn eigen partij, de Kadima, op te richten, besluit Olmert hem te volgen. Direct nadat Sharon in het ziekenhuis is opgenomen neemt Olmert zijn taken over (4-1-2006). Een paar dagen later wordt hij ingewijd in de militaire geheimen van het land. Onder meer gaat het om de ingewikkelde procedure voor de inzet van kernwapens.
Een van zijn eerste bestuursdaden is even ongewoon als hoopgevend: een telefoontje naar de Palestijnse leider Abbas. De inhoud van het gesprek is niet bekendgemaakt.
De verwachting is dat hij het door Sharon ingezette proces van ontruiming zal voortzetten. Eenzijdige terugtrekking uit grote delen van de Westbank is een serieuze optie. Al eerder heeft Olmert via een krant zijn visie bekendgemaakt: ontruiming is de enige garantie voor een Joodse en democratische staat. Partijen die de kolonisten steunen zijn minder blij met hem. Aan de andere kant is hij altijd voorstander geweest van vergroting van de nederzettingen rond de stad Jeruzalem. Een politiek waar de meerderheid van de Israëli’s achter staat.
Naar verwachting zal Olmert plaatsvervangend premier blijven tot de geplande verkiezingen van 28 maart 2006. Hij wordt gezien als de grote kanshebber om de nieuwe partij van Sharon, Kadima, aan te voeren. Op 10 januari wordt bekend dat Kadima met Olmert als lijsttrekker mag rekenen op meer dan 40 zetels (van de 120) in de Knesset. Kadima zou daarmee ook zonder Sharon veruit de grootste politieke partij worden in Israël.
Tijdens en na de Libanon-oorlog in de zomer van 2006 komt Olmert in opspraak. Hij – en zijn minister van Defensie – zouden gefaald hebben in het aanpakken van Hezbollah. Er verschijnt zelfs een uiterst kritisch rapport over de kwestie: het Winogradrapport.
