Vredesplan voor een nieuwe indeling in het Midden-Oosten.
Behelst een voorlopige onafhankelijke Palestijnse staat in 2003 en een definitieve Palestijnse staat 2005.
Israël staat volgens het plan bezette gebieden af aan de Palestijnen.
Daarnaast voorziet het in vredesbesprekingen tussen Israël, Libanon en Syrië.
De Verenigde Staten, Rusland, de Europese Unie en de Verenigde Naties (het kwartet) presenteren het plan in 2003. De Amerikaanse president George Bush is de belangrijkste vertegenwoordiger van de routekaart.
Het plan bestaat uit drie fasen. In de eerste fase staken de Palestijnen het geweld en worden democratische hervormingen doorgevoerd. Tegelijk trekken de Israëli’s zich terug uit de gebieden die zij sinds september 2002 bezet hebben en ontmantelen zij de kolonies die sinds maart 2001 gebouwd zijn. Daarnaast moeten beide partijen verklaren dat zij de andere partij erkennen.
De tweede fase behelst een internationale conferentie om vredesbesprekingen tussen alle betrokken landen te openen. De voorlopige Palestijnse staat bestaat dan al.
In de derde fase worden de grenzen van de Palestijnse staat bekrachtigd. Wederom moet een conferentie worden gehouden om de onderhandelingen over Jeruzalem op te starten en het vluchtelingenprobleem aan te pakken.
Het plan wordt sceptisch ontvangen. De vraag is in hoeverre dit plan bindend en definitief is. Ook rijst de vraag of Israël het plan zal erkennen en of het geweld met dit plan ook daadwerkelijk stopt.
Vanwege aanhoudend Palestijns geweld komt Sharon in 2003 met een alternatieve routemap. In dit nieuwe plan is voor de Israëlische president een zelfstandige Palestijnse staat geen optie.
