Tent van samenkomst.
Omstreden begrip uit de Hebreeuwse Bijbel
(voor christenen het Oude Testament).
<Latijn; Tabernaculum: ‘tent’ of ‘hut’. Werd gebruikt door de Israëlieten voor de eredienst aan Jahweh. Gemaakt tijdens de Exodus uit Egypte. Mozes kreeg de tien geboden van God en tevens de opdracht een tent te bouwen. Volgens sommige bijbelteksten wenste God uitdrukkelijk een verplaatsbaar onderkomen voor de eredienst. De latere constructies, in de vorm van stenen gebouwen zoals tempels, kathedralen, synagogen en moskeeën, zou daarmee in strijd zijn.
Het model voor de tabernakel werd op de berg Horeb aan Mozes getoond. Aan de hand daarvan werd het voorwerp vervaardigd. Het bestond uit een verplaatsbare omheining met daarachter het brandofferaltaar en een centrale tent.
In de tabernakel bevond zich het Heilige der Heiligen met daarin de Ark des Verbonds, die later op raadselachtige wijze verdwijnt.
Binnen het rooms-katholieke geloof is een tabernakel een versierde kluis op het hoofdaltaar of zijaltaar, waarin het Heilig Sacrament bewaard wordt. De binnenkant moet wit zijn.
