Israëlisch vredesactivist en politicus van de Arbeiderspartij. Staat bekend als de grondlegger van de Oslo-akkoorden die een definitief einde zouden maken aan alle Palestijns-Israëlische kwesties. Ondanks de grote internationale steun wisten zowel de Israëliërs als de Palestijnse autoriteit niet aan de voorwaarden te voldoen om van dit vredesakkoord een succes te maken.
Beilin werd in 1988 in de Knesset gekozen waar hij zitting nam in enkele commissies voordat hij van 1992 tot 1995 als Gedeputeerd Minister van Buitenlandse Zaken diende. Schopte het daarna tot Minister van Economische en Sociale Zaken en tot Minister zonder portfolio voor enkele maanden. Kreeg zijn Doctoraat Politieke Wetenschappen aan de Universiteit van Tel Aviv en doceert nu aan diezelfde universiteit.
Beilin was gedurende zijn beginjaren in de politiek woordvoerder voor de Arbeiderspartij en achtereenvolgens Secretaris van de Regering en Algemeen Directeur voor Politieke Zaken voor het Ministerie van Buitenlandse Zaken.
De voormalig journalist heeft zich sinds de Oslo-akkoorden echter steeds ingezet om alsnog een langdurige vrede te bewerkstelligen die tot een stabiele regio zou moeten leiden.
Gematigd politicus in Israel die voortdurend op zoek is naar duurzame vrede. Werkte veel samen met de Palestijnse leider Abu Mazen.
Hij presenteerde, samen met zijn Palestijnse evenknie Yasser Abed Rabbo (voormalig Palestijnse minister van Informatie), onder grote internationale aandacht op 1 december 2003 het Genève-akkoord, niet te verwarren met de Routekaart naar de Vrede ( Roadmap to Peace), hoewel de plannen inhoudelijk niet heel veel verschillen.
De basisprincipes van het Genève -akkoord bestaan uit twee onafhankelijke staten en een gedeeld Jeruzalem. Het gaat dus in dat opzicht verder dan de Roadmap to Peace. Van beide kanten worden zware offers verwacht wat het plan erg moeilijk te verkopen maakt aan de achterban. Zo moeten, volgens het akkoord, de Palestijnse vluchtelingen hun recht op terugkeer opgeven terwijl Israël afziet haar de claim op de Tempelberg, om maar wat heikele punten te noemen. Zonder concessies van beide kanten zal er in elk geval geen enkele verandering plaatsvinden in het jarenlange conflict. Het besef dat sommige eisen niet reëel zijn begint onder internationale druk steeds meer te groeien bij zowel Israëliërs als Palestijnen.
De meeste rechtse politici in Israel zijn fel gekant tegen het akkoord, de concessies die Israel zou moeten doen zijn volgens hen veel te groot. Het Akkoord wordt daarom soms Een gouden kalf van links genoemd, verwijzend naar een Bijbelverhaal over afgoden.
Publicized bookend ales Sons in the Shadow of their Fathers, The Price of Unity, Industry in Israel and Israel at Age 40 Plus (in Hebrews) and Israel, a Concise Political History.
Door de rechtse Likudpartij vaak afgeschilderd als iemand die Israël aan de Palestijnen wil verkwanselen, werd Yossi Beilin bij de laatste parlementsverkiezingen niet meer verkozen voor de Arbeiderspartij.
Met het Genève-akkoord lijkt hij aan het begin te staan van een hernieuwde carrière en hij schijnt zelfs te overwegen een eigen, linkse partij op te richten.
Het Genève-akkoord kent geen officiële status, er zijn dan ook geen pressiemiddelen om Israël of de Palestijnen implementatie op te leggen. Dit is daarmee het grootste manco van het Akkoord. Veel kenners zijn echter van mening dat als er ooit vrede en stabiliteit komt in de regio, deze gestoeld zal zijn op de bepalingen die in dit Akkoord staan.
Meer informatie:
http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/biography/beilin.html
