Toneel van een dramatische gijzelactie tijdens de Olympische Spelen.
Acht Palestijnse terroristen gijzelen Israëlische topsporters.
Er vallen 17 doden.
Het nieuwe Duitsland
In 1972 vinden in het Duitse München de Olympische Spelen plaats. De laatste in Duitsland georganiseerde Spelen waren die van 1936, toen Hitler aan de macht was. München wilde zich liberaal en democratisch presenteren, in tegenstelling met die vorige Spelen. De gijzeling betekent een drama voor de stad.
Propagandamiddel
Palestijnse commando’s van de Zwarte September (een splintergroep van Fatah / PLO) vallen op 5 september 1972 het Israëlische dorp van de Olympische Spelen binnen. De sporters worden gegijzeld. De terroristen eisen de vrijlating van 234 Arabieren in Israëlische gevangenschap, die veilig naar Egypte moeten worden gebracht. Het hoofddoel van de actie is, internationale aandacht te eisen voor de Palestijnse kwestie. Achteraf stellen Palestijnse leiders dat de actie tevens een vergelding zou zijn geweest voor Israëlische bombardementen op het Libanese vluchtelingenkamp Shatilla.
Namen
Joseph Romano wordt direct vermoord als hij zich tegen de ontvoering probeert te verzetten. Hetzelfde overkomt de coach, Moshe Weinberg. David Berger, Ze’ev Friedman, Joseph Gottfreund, Eliezer Halfin, Andrei Schpitzer, Amitsur Shapira, Kahat Shorr, Mark Slavin and Yaakov Springer zijn de sporters die door de terroristen worden ontvoerd.
De gijzelaars zijn Palestijnse fedayeen. In ieder geval één van hen is afkomstig uit het Libanese vluchtelingenkamp Shatilla, waar tien jaar later een even spraakmakend incident plaatsheeft. Hun namen:
- Luttif Afif,
- Yasuf Nazzal,
- Afif Abmed Hamid,
- Khalid Jawad,
- Ahmed Chic Thaa,
- Mohammed Safady,
- Adnan AI-Gashey en
- Jamal Al-Gashey.
Ze hebben in Duitsland onderdak gevonden bij leden van de Duitse terreurgroep Rote Armee Fraktion.
Niet praten met terroristen
Israël is niet bereid te onderhandelen. Golda Meir, op dat moment de premier van Israël, stelt zich op het standpunt dat onderhandelen met terroristen een verkeerd signaal is. Brandt, de premier van Duitsland, wil toegeven. Hij vreest dat de zorgvuldig opgebouwde relaties met de Arabische wereld in rook zullen opgaan. Ook wijst Duitsland de hulp die Israël biedt in de vorm van een speciale eenheid af, al heeft het land zelf geen speciaal getraind team voor bevrijdingsacties bij gijzeling.
Voor de Duitsers is de bevrijdingsactie een gevoelige aangelegenheid: het gaat immers om joden en de meeste Duitsers ligt de Tweede Wereldoorlog nog vers in het geheugen. Duitsland biedt aan de gegijzelden te ruilen voor Duitsers, onder wie minister Genscher. Ook biedt het een ongelimiteerde som geld in ruil voor vrijlating.
Slachting
De Palestijnen eisen een helikopter. Zij willen naar Caïro. De Duitse leiding doet alsof de terroristen hun zin zullen krijgen. Op het vliegveld opent de politie het vuur. De vijf schutters die worden gekozen voor het werk zijn niet speciaal voor dit soort acties getraind. Elf Israëli’s, vijf terroristen en een politieagent komen om het leven. Een van de terroristen ziet op het laatste moment kans een handgranaat te laten ontploffen in de helikopter met sporters. Achteraf is daardoor niet meer na te gaan wie door terroristenvuur is omgekomen en wie door toedoen van de politie.
Solidair
Het Israëlische, het Nederlandse, het Noorse en het Filippijnse team vertrekken meteen. De wedstrijden van de volgende ochtend hebben geen doorgang, maar over het algemeen vindt men dat de Spelen door moeten gaan. Later worden ze hervat.
Nasleep
De drie terroristen die tijdens de bevrijdingsactie in leven zijn gebleven worden door de Duitse politie gevangen genomen. Op 29 oktober 1972 wordt een toestel van Lufthansa gekaapt en wordt de vrijlating van de drie kidnappers geëist. Ze worden vrijgelaten.
Na deze Palestijnse terreuractie zet de Israëlische geheime dienst Mossad speciale teams in. Zij krijgen de opdracht alle leden van Zwarte September en de PFLP (Popular Front for the Liberation of Palestine) om te brengen. Op den duur worden de meeste verantwoordelijke terroristen vermoord. In 2006 is er nog één in leven.
Sommige historici zien in de opzienbarende aanslag een voorspel tot de Libanese burgeroorlog, die het land vijftien jaar lang in zijn greep zal houden. De actie leidt, gecombineerd met de oliecrisis van 1973, in Europa tot groeiend begrip voor de Palestijnse zaak. De populariteit van Israël brokkelt sindsdien af.
Meer informatie:
