Moebarak is geboren op 4 mei 1928. In 1950 volgt hij, na het behalen van een Bachelor’s Degree in militaire wetenschappen bij een officiersopleiding aan de Egyptische militaire academie, een bacheloropleiding tot gevechtspiloot aan de luchtmachtacademie van Bilbeis. Deze opleiding sluit hij af met de hoogst mogelijke onderscheiding.
Na het vervullen van een aantal verschillende militaire functies, wordt Moebarak in 1964 aangesteld als hoofd van de Egyptische militaire delegatie in de USSR. In 1967 wordt hij directeur van de luchtmachtacademie, en twee jaar later stafchef van de Egyptische luchtmacht. Deze functie behoudt hij tot hij in 1972 aanvoerder van de luchtmacht en onderminister van militaire zaken wordt. Na de Jom Kippoeroorlog in 1973 wordt hij benoemd tot luchtmaarschalk.
In april 1975 benoemt president Sadat de dan 47-jarige Moebarak tot vice-president van Egypte. Hiermee wordt Moebarak diens belangrijkste adviseur. Hij hervormt in die jaren de Egyptische veiligheidsdiensten, werkt mee aan onderhandelingen met Israël en bemiddelt in een conflict tussen een aantal Noord-Afrikaanse landen over de West-Sahara. In 1978 wordt Moebarak benoemd tot vice-voorzitter van de Nationale Democratische Partij.
Als president Sadat op 6 oktober 1981 wordt vermoord, volgt Moebarak hem op als president van Egypte en voorzitter van de Democratische Partij. In 1987, 1993 en 1999 wordt hij keer op keer herkozen voor een termijn van zes jaar. Als president weet hij de verhoudingen met andere Arabische landen, die door de vrede met Israël een deuk op hadden gelopen, te herstellen zonder daarbij af te wijken van het vredesverdrag met Israël dat in 1979 getekend werd. Hierdoor wordt Egypte in 1989 opnieuw opgenomen in de Arabische Liga. Verder voert hij een beleid van “positieve neutraliteit” ten opzichte van de grote wereldmachten.
In eigen land voert Moebarak in eerste instantie een herstelprogramma door om de binnenlandse economie weer op de rails te krijgen, en richt hij zijn beleid op liberalisering en democratisering. Vandaag de dag is er echter nog steeds geen sprake van volledige democratie in Egypte.
Wanneer Saddam Hoessein in 1990 buurland Koeweit binnenvalt, steunt Moebarak de VN-sancties tegen Irak door troepen naar Saoedi-Arabië te sturen om de internationale troepenmacht bij te staan. Verder zorgt hij voor oppositie tegen de inval binnen de Arabische Liga. Na afloop van de Golfoorlog ondersteunt hij het vredesproces in het Midden-Oosten. Gedurende de periodes 1989-1990 en 1993-1994 is Moebarak voorzitter van de Organisatie voor Afrikaanse Eenheid. Verder krijgt hij talloze prijzen, zowel in zijn eigen land als op internationaal niveau.
Moebarak treedt in zijn eigen land op tegen fundamentalistische moslimgroeperingen (Ikhwan, Moslimbroederschap) die het niet eens zijn met zijn beleid. In juni 1995 overleeft hij een moordaanslag in de Ethiopische hoofdstad Addis Abeba. Vijf van de aanvallers worden gedood, maar drie ervan ontsnappen naar Soedan, dat men ervan verdenkt dat het de aanslag gefinancierd heeft.
Vlak voor de parlementsverkiezingen in 1995 beschuldigt de regering van Moebarak de Moslimbroederschap van het verlenen van steun aan gewelddadige moslimgroeperingen. Veel leden van de broederschap worden gearresteerd; leden die van plan zijn deel te nemen aan de verkiezingen worden zelfs berecht en tot gevangenisstraf veroordeeld. Critici beschuldigen de regering ervan, vreedzame tegenstanders uit de weg te hebben geruimd. Moebarak’s partij behaalt in die verkiezingen echter een klinkende overwinning.
Datzelfde jaar is Moebarak aanwezig bij de begrafenis van premier Rabin in Israël – tevens zijn laatste bezoek aan het land.
Tijdens gesprekken die leiden tot het Wye-akkoord in 1999, helpt Moebarak bij de onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen.
In 2001 verklaart Moebarak op de Israëlische televisie dat de staat Israël de oorzaak is van internationaal terrorisme. Hij roept de Israëli’s op een einde te maken aan het gewelddadige beleid tegenover de Palestijnen en de internationale gemeenschap te helpen bij het vormen van een Palestijnse staat; volgens hem een garantie voor veiligheid in Israël. In dat jaar probeert Moebarak de twee partijen in gesprekken bij elkaar te brengen, op verzoek van minister Peres van Israël.
Een jaar later roept Moebarak de Verenigde Naties op om Israël aan dezelfde wapeninspecties te onderwerpen als Irak, zodat het land zijn massavernietigingswapens moet opgeven. Moebarak is van mening dat het Israël ontbreekt aan de politieke wil om te onderhandelen en vrede te sluiten met de Palestijnen, waarmee hij het vormen van een Palestijnse staat bedoelt, om een eind te maken aan alle geweld in de regio. Eén van de stappen naar een rechtvaardige vrede is volgens Moebarak het verwijderen van alle massavernietigingswapens uit de regio.
Na gesprekken met de Amerikaanse president Bush over de situatie in het Midden-Oosten, reageren beide leiders positief op een plan van de Israëlische premier Sharon om de Gazastrook te verlaten. Wel wijzen ze erop dat de door Bush opgestelde “roadmap” voor de vrede hiermee niet kan worden genegeerd.
In februari 2011 treedt Moebarak af. Hij en zijn opeenvolgende regeringen hebben over een periode van dertig jaar onvoldoende gehoor gegeven aan de wensen van het volk. Het resultaat is een indrukwekkende opstand van miljoenen protesterende Egyptenaren. Men eist niet alleen meer vrijheid en democratie – via eerlijke verkiezingen -, maar ook welvaart en werk. Het leger, zijn enige machtsbasis, laat hem in de steek en blijkt niet bereid op de mensenmassa’s te schieten. Moebarak’s einde als dictator van Egypte is het gevolg van jarenlange stelselmatige inperking van vrijheden.
In Israël en het Westen (m.n. EU en USA), die Moebarak jarenlang hebben gesteund en in het zadel gehouden, ontstaat onzekerheid. Het overtreden van mensenrechten in Egypte is steeds geaccepteerd, genegeerd of gebagatelliseerd, met als doel de veiligheid van Israël te waarborgen. Dat leidt mogelijk tot een anti-Israëlische, anti-Amerikaanse en anti-Europese politiek. Uit Egypte komen direct na Moebarak’s aftreden tegenstrijdige geluiden. Een hoge militair verklaart dat het vredesverdrag met Israël zal worden gerespecteerd. Islamgerichte bronnen uit het volk eisen opzegging ervan. De vrees lijkt gerechtvaardigd dat Egypte de weg zal gaan van Iran en zich zal ontwikkelen tot een fundamentalistische islamitische dictatuur. In 2020 overlijdt Moebarak na een lang ziekbed. Namen van opvolgers: Tantawi, Morsi, Mansour, al-Sisi.
Bronnen:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Mohammed_Hosni_Said_Moebarak
http://www.presidency.gov.eg/html/the_president.html
http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/biography/Mubarak.html
