Minister van Buitenlandse Zaken van de VS in de eerste termijn van Bush Jr.
Geboren op 5 april 1937 in New York uit ouders van Jamaicaanse afkomst; opgegroeid in de wijk South Bronx. Zijn opleiding krijgt Powell op openbare scholen. Hij behaalt uiteindelijk een bachelor’s degree in geologie en een master’s degree in business administration. Als student neemt Powell deel aan het Reserve Officer Training Corps, een programma dat ‘college’-studenten opleidt tot officieren. Bij zijn afstuderen in juni 1958 wordt Powell tweede luitenant in het Amerikaanse leger.
Hij dient 35 jaar in het leger, vervult allerlei functies en behaalt de rang van generaal met vier sterren. Ook krijgt hij een groot aantal onderscheidingen. Zijn laatste functie, van 1989 tot 1993, is die van Voorzitter van de Joint Chiefs of Staff, de hoogste militaire positie binnen het ministerie van Defensie. Als voorzitter leidt Powell onder andere “Operatie Desert Storm” tijdens de eerste Golfoorlog in 1991. Hij ontwikkelt een reputatie als vredelievend leider en verwerft zich nationale populariteit.
Zowel de democraten als de republikeinen bewonderen Powells diplomatieke aanpak als militair. Wanneer Powell politiek actief wordt, kiest hij voor de republikeinen en wordt hij zelfs genoemd (en gevraagd) als mogelijke tegenstander van Bill Clinton voor de presidentsverkiezingen van 1996. Powell weigert echter.
In 1997 richt Powell America’s Promise op, een organisatie die steun biedt bij de ontwikkeling van jongeren uit alle lagen van de bevolking (www.americaspromise.org).
Als in 2000 de Texaanse gouverneur George W. Bush in de race zit om het presidentschap, treedt Powell op als campagneadviseur op het gebied van buitenlandse zaken. Er wordt ook gezegd dat Powell in aanmerking zou komen voor een functie binnen een democratische regering als Bush’ tegenstander Al Gore de verkiezingen zou winnen. Bush wint echter. Powell wordt de eerste zwarte minister van Buitenlandse Zaken.
Powell’s populariteit bij het Amerikaanse volk groeit. Na de aanslagen van 11 september 2001 heeft hij de belangrijke taak om te zorgen voor stabiele verhoudingen in de internationale gemeenschap en bondgenoten te vinden voor de ‘War on Terror’.
In 2002 gaat Powell naar het Midden-Oosten voor gesprekken met de premier van Israël, Ariel Sharon, en de Palestijnse leider Yasser Arafat. Eerst spreekt hij met de Marokkaanse koning Mohammed VI en kroonprins Abdullah van Saudi-Arabië, die boos zijn vanwege Israëlische invallen in Palestijnse gebieden op de Westoever.
In datzelfde jaar brengt Powell een bezoek aan de plaats waar de massaslachting van Jenin zou hebben plaatsgevonden, een inval van het Israëlische leger in een vluchtelingenkamp in Jenin waarbij volgens Palestijnse autoriteiten 3000 mensen vermoord werden door Israëlische soldaten. Powell getuigt later in het Congres dat hij geen sporen heeft gezien van een massamoord. Velen zien dit als een poging om het gebeurde te verdoezelen.
Sceptici wijzen op een voorval ten tijde van de Vietnam-oorlog. Powell zou toen onderzoek gedaan hebben naar de kwestie van een Amerikaanse soldaat die de massamoord bij het dorp My Lai beschreef. Powell sprak diens beschrijving tegen met de opmerking dat de betrekkingen tussen de Amerikaanse soldaten en het Vietnamese volk goed waren.
Later bevestigt de VN echter de schatting van Israël dat er in Jenin niet meer dan 52 Palestijnen – merendeels militanten – gedood zijn. Er kwamen ook 23 Israëli’s om. De Israëlische actie kwam als gevolg van een Palestijnse zelfmoordaanslag in Netanja, die 28 Israëlische slachtoffers eiste.
Powell toont zich meestal voorstander van een diplomatieke aanpak vóórdat militair ingegrepen wordt in een internationaal conflict. Zo is hij als één van de weinigen in de regering van George W. Bush geen voorstander van een aanval op Irak in 2003. Powell gelooft in een plan dat al snel de Powell-doctrine genoemd wordt: sancties en militaire druk om Hoessein af te remmen. Powell’s plan wordt echter niet uitgevoerd. Wanneer Bush toch besluit om troepen naar Irak te sturen, een nieuwe Operation Desert Storm, verdedigt Powell dit beleid uit loyaliteit. In de Veiligheidsraad verdedigt hij standpunten die hij later moet opgeven.
Nadat Saddam Hoessein is afgezet heeft Powell opnieuw de taak om een internationale coalitie te verzamelen, ditmaal om mee te werken aan de wederopbouw van het door oorlog en jarenlange dictatuur verwoeste Irak.
Nadat Bush Jr. in november 2004 voor een tweede termijn gekozen wordt, maakt Powell bekend dat hij niet voor een tweede termijn beschikbaar is. Zijn taken worden overgenomen door Condoleezza Rice.
Na zijn pensioen schrijft Powell zijn memoires onder de titel My American Journey. Het wordt een bestseller en Powell wordt een veelgevraagd spreker in het hele land.
Bronnen:
Wikipedia
Jewish Virtual Library
